Artykuły
Kultura oralna
Innym typem kultury jest kultura oralna. W tej formie kultury nieznane jest pismo. Treść kulturową przekazuje się w drodze bezpośredniego przekazu ustnego, czyli przekazu oralnego. Jej cechą charakterystyczna jest to, że słowa nie istnieją tu w żadnej materialnej postaci. W takiej sytuacji można powiedzieć, że są zdarzeniami. Według Bronisława Malinowskiego, język w kulturach oralnych jest sposobem działania, a nie odpowiednikiem myśli. W takich społeczeństwach powszechnie wierzy się w moc słowa.W takim systemie kulturowy treści, które chcemy przekazać zostają wielokrotnie powtarzane. Jest to też jedyny sposób ich przekazu. Istotnym jest także fakt, że dąży się do przekazania danej treści w jak najmniej zmienionej formie. Jeśli nie powtarzamy jakichś treści, ulegają one zapomnieniu, a tym samym przepadają i niemożliwe jest już ich odnalezienie.
Należy zaznaczyć, że w takiej kulturze struktura ludzkiego sposobu myślenia, podejście do czasu czy rzeczywistości jest zupełnie inna niż w społeczeństwach, których kultura opiera się jest na piśmie, a zwłaszcza na druku.
Niewątpliwie wielki wpływ w odkrycie oraz opisanie sposobu funkcjonowania kultur oralnych mieli tacy badacze jak Milman Parry, a także jego syn Adam. Ich badania są związane z próbami wyjaśnienia kwestii homeryckiej, a także z eposami ludowymi bałwanów. Żeby je zrozumieć, potrzeba było szeregu badań prowadzonych przez antropologów w społeczeństwach "pierwotnych" na całym świecie. Badano także folklory europejskie, które kiedyś były kulturami oralnymi.
Badania nad kulturami oralnymi prowadził także Walter J. Ong. Opracował on specyfikę kultur oralnych w porównaniu do kultur pisma i druku. Opierał się na szczegółowych badaniach antropologicznych. Ich rezultatem było podanie zasadniczych cech kultur oralnych. I tak możemy tu wymienić addytywność zamiast podrzędności, która jest charakterystyczna dla kultury opartej na druku. Inne cechy to nagromadzenie, redundacja inaczej nazywana obfitością, zachowawczość, czyli powszechnie znany tradycjonalizm, bliskość ludzkiego świata, empatia i zaangażowanie, homeostaza, sytuacja zamiast abstrakcji.